نجوای عاشقی

« وَلَا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحًا ۖ إِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْأَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُولًا ؛ و روی زمین ، با تکبر راه مرو! تو نمیتوانی زمین را بشکافی، و طول قامتت هرگز به کوهها نمیرسد.»[1]« وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحًا إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ ؛(پسرم!) با بی اعتنایی از مردم روی مگردان، و مغرورانه بر زمین راه مرو که خداوند هیچ متکبر مغروری را دوست ندارد.»[2]پس این انسان حقیر به کدامین توانایی خود می بالد که چنین با غرور بر روی سیاره ای که خود نقطه ای بسیار کوچک از جهان هستی است، چنین متکبرانه می تازد. به دنبال کدامین قدرت ماندگار و ابدی است که برای رسیدن به آن زندگی های بسیاری را تباه می کند. این اشتهای سیری ناپذیر قدرت زاییده کدام تخیل ناپاک اوست. "کارل سیگن" (CARL SAGAN) برای اینکه این کوچکی را به تصویر بکشد، "نقطه آبی کمرنگ" را به ما نشان داد.در 14 فوریه 1990 از "وویجر 1" (Voyager 1) خواسته شد که دوربین را بچرخاند و از سیار زمین عکس بگیرد. "وویجر 1" زمانی که این پرتره از جهان ما را ثبت کرد، حدود 6.4 میلیارد کیلومتر (4 میلیارد مایل) دورتر و تقریباً 32 درجه بالاتر از صفحه دایره البروج قرار داشت. زمین که در مرکز پرتوهای پراکنده نور (در نتیجه گرفتن عکس بسیار نزدیک به خورشید) قرار گرفته است، به عنوان یک نقطه نورانی کوچک ظاهر می شود، هلالی با اندازهی تنها 0.12 پیکسل.آنچه در ادامه می آید، گزیدهای از کتاب " نقطه آبی کمرنگ: چشمانداز آینده بشر در فضا "[3] است که "کارل سیگن" در سال 1994 با الهام از این عکس آن را نوشت. [4](( دوباره به این نقطه نگاه کن. خانه ما اینجاست و ما در آن هستیم. جاییکه همه ک نجوای عاشقی...

این واژه نامه یک پروژه واژه سازی انگلیسی توسط "جان کونیگ"[1] است که به دنبال ایجاد و تعریف نوشناسانه[2] برای احساساتی است که هنوز در زبان توصیف نشده اند. این پروژه بهعنوان یک وبسایت و کانال YouTube راهاندازی شد، اما بعداً در سال 2021 در یک فرهنگ لغت چاپی جمعآوری گردید. مدخلها شامل ریشهشناسی گستردهای هستند که بر اساس تحقیقات خود "کونیگ" در زمینه واژهشناسی[3] با ریشهها و پسوندهایی برگرفته از لاتین، آلمانی و منابع یونان باستان در تقلید از اصطلاحات انگلیسی موجود ایجاد شدهاند.این وبسایت شامل مدخلهای شفاهی به سبک فرهنگ لغت معمولی است و کانال یوتیوب برخی از این کلمات را انتخاب میکند و سعی میکند معنای آنها را بهطور کاملتر در قالب مقالههای ویدیویی بیان کند. اصطلاحات کونیگ اغلب بر اساس آنچه به عنوان "احساسات اگزیستانسیالیسم" توصیف شده است، تعبیر می گردند. و اغلب از مشارکت و نقل قول مخاطبین از احساسات خاص خود و با هدف "پر کردن حفره ای در زبان"، بهره می گیرد. برخی از ویدئوها شامل تعداد زیادی عکس هستند، مانند ویدئوی Vemödalen[4]، که از تلفیقی پیچیده و در عین حال یکپارچه از 465 عکس مشابه از عکاسان مختلف، استفاده می کند. ویدیوهای دیگر شخصی تر هستند، مانند Avenoir، که شامل "کلاژی از فیلم های خانگی خودش برای گردآوری کاوشی از خطی بودن زندگی" است.کتاب رسمی Dictionary of Obscure Sorrows توسط Simon & Schuster در 16 نوامبر 2021 منتشر شد.این فرهنگ لغت برای اولین بار در سال 2006 زمانی که "کونیگ" در کالج Macalester مینه سوتا تحصیل می کرد و سعی در نوشتن شعر داشت، مورد توجهش قرار گرفت. ایده "فرهنگ لغت حزنهای ناشناخته" که به ذهن او خطور کرد در واقع حاوی تمام کلمات مورد نیاز شعرش نجوای عاشقی...

"ویم وندرس" فیلمی دارد به نام "بالهای اشتیاق". در این فیلم، فرشتگان نامیرایی هستند که از بدو خلقت، در میان انسانهای فانی حضور دارند و بدون قضاوت، افکار و تخیلات آنها را میشنوند و در مسیر زندگی در کنار آنها هستند. فرشتهها میدانندکه زندگی هر انسان به تنهایی یک داستان کامل است؛ آمیزهای از عشق و رنج و رویا. همه آنچه که یک دنیای منحصر به فرد را میسازد. دیدن جهان هستی و زندگی، از پشت پنجرهی این جهانهای یگانه آنقدر رشک برانگیز است که حتی فرشتگان را برای ترک مقامشان و تجربه کردن آن ترغیب میکند.این دنیاهای خاص و هرآنچه در آن هست، فارغ از بزرگی یا کوچکیشان، به دور از پیچیدگی و سادگیشان، جدا از آکندگی و تهی بودنشان، به قدر داستان خویش مهم هستند. اینکه فردی زندگی را به گونهای می بیند که هیچکس دیگری نمیبیند در واقع همان ارزش افزودهای است که به جهان هستی میبخشد. "والت ویتمن" میگوید همین افزودن به آنچه که قبلا بوده، منحصر به فرد بودن انسانها را رقم می زند.تصور کنید اگر میشد تمامی آنچه که یک فرد در طول زندگیاش میبیند و ادراک میکند را نوشت، به تصویر کشید یا از آن موسیقی ساخت، با چه مجموعهای از آثار یگانهای روبرو میشدیم. اینکه یک کتاب، یک بار نوشته می شود اما هزاران بار خوانده می شود و به همان تعداد، قرائتهای مختلفی از آن شکل میگیرد و اینکه یک موسیقی به تعداد کسانی که آن را گوش میدهند، احساسات منحصر به فردی ایجاد میکند، آیا زیبا و با اهمیت نیست؟"ونسان دلاکروا" در کتاب "لنگه کفشی بر پشتبام" تعبیر نمادینی از این معنا دارد. از عشقها، ناامیدیها، خاطرهها و فانتزیهایی میگوید که خود را در پشت یک لنگه کفش بر پشتبامی پنهان کردهاند. قصههایی که به هر شئی به ظا نجوای عاشقی...

فیلم The Zone of Interest( منطقه تحت نظر / منطقه دلخواه ) به نویسندگی و کارگردانی "جاناتان گلیزر" ، در هفتاد و ششمین جشنواره فیلم کن در ۱۹ می ۲۰۲۳ نخستین نمایش جهانی خود را داشت که ضمن دریافت جایزه بزرگ و جایزه "فیپرِشی"[1]، موفق شد در مراسم گلدن گلوب، نامزد جوایز بهترین فیلم درام، بهترین فیلم غیر انگلیسیزبان و بهترین موسیقی شود.گلیزر در فرایند شکل دهی به ایده اش به لهستان می رود و به خانه ای می رسد که بعداً لوکیشن فیلم می گردد. « آنجا خانه ی خانواده "هُوس" بود. » "رودلف هوس"، فرمانده آشویتس بود و خانهای که او، همسرش "هدویگ" و فرزندانشان در جنگ جهانی دوم در آن زندگی میکردند، فقط حدود ۵۰ متر با یکی از آن کورههای آدمسوزی فاصله داشت. او می گوید: (( من خانه و باغ را دیدم که حالا دقیقاً مثل آن زمان نیست، اما هنوز هست؛ و در آنجا، در آن فضا، آنچه من را شگفتزده کرد، نزدیکی آن به اردوگاه بود. خانه دیوار به دیوار آشویتس بود. همه چیز درست همانجا اتفاق میافتاد، آنطرف دیوار؛ و این واقعیت که مردی در آنجا زندگی میکرد و خانوادهاش را هم با خود آورده بود… چطور میشود چنین کاری کرد؟ روح یک آدم چقدر باید سیاه باشد؟ ))فیلم، روال روزمره ساکنان خانه را درحالیکه جشن تولد میگیرند، مراقب گلهای نوشکفته هستند و با همسایهها گپ میزنند، دنبال میکند. در همین حال، کشتار جمعی درست در آنطرف حیاط خلوت خانه در حال وقوع است. برای ساکنان خانه، همه آن فریادها، شلیک گلولهها و دود سیاه، بهسادگی یک محیط "روزمره" است. این ترسناکترین تصویر یک اتفاق تصورناپذیر در حافظه معاصر است.گلیزر در این فیلم که نامش را از رمانی به همین نام، اثر "مارتین آمیس" (2014) گرفته، تماشاگر را وادار می کند اردوگاهها را نجوای عاشقی...